home | stats | gelinkt door | beheer | maak je eigen weblog aan! | Mag ik je kaartje? punt.nl


AAAAAAAAAAAAAAAAH
Persoonlijk | 19 Juli 2010 | 02:11:28
There we go again..


& er logeerd hier iemand.. dus niets laten merkn! Lastig!!!!
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 122

Mag ik je kaartje?

herinneringen
Persoonlijk | 17 Juli 2010 | 02:42:26
Ja, nog meer depressief gelul. Ik moet het echt even kwijt.. Ik word helemaal gek.

Er flitst vanalles voorbij in mijn hoofd. Ik weet nog maar weinig van mijn jeugd
de dingen die ik weet zijn van film of de negatieve dingen.
Zo weet ik bijvoorbeeld nog de operatie aan mijn liesbreuk. Dat ik huilde om een geklapte ballon (fimpje). De ruzies van pap en mam. En dan kom ik rond de leeftijd vn 8. toen ik opeens geen kind meer mocht zijn. Toen ik voor mijzelf en mijn familie moest opkomen maar het niet kon. Toen ik mezelf en en de rest in de steek liet. Toen werd ik 9 en waren er klasgenootjes die al drugs gebruikte en dagelijks van alles uit winkels jatten. Ik moest mezelf beschermen om dat niet te gaan doen en dus moest ik niet teveel met ze omgaan. Ik kan menog herinneren dat ik in 10 minuten klaar was met rekenen en dat ik verplicht een uur moest rekenen. Dt ik me doodverveelde op school. Ik kan me nog herinneren dat ik geslagen en geschopt werd. Ik kan me het boze gezicht van een juf nog herinneren van toen ik een jaar of 4 was en zóo nodig naar de wc moest maar niet mocht. Dat ik het 4x gevraagd had, maar het mocht niet. Dat ik toen in mijn broek heb geplast. De juf was zo kwaad op mij. Of een andere keer dat ik pakkertje speelde op het plein.. Dat ik een jongen vast had die heel hard in mijn oor schreeuwde en ik zei dat hij moest stoppen. Dat hij toen boos werd en me zóo hard beet dat mijn arm bijna zwart was. De juf die zei : Eigenschuld. Dat ik vervolgens nog eens strafwerk kreeg ook. Ik kan me nog herinneren dat ik mijn nichtje opwachtte bij school en als ze aankwam dat de pestkoppen tussne ons instonden. Het gezichtje van mijn nichtje, di eer niets van begreep.. En ik.. Die niets deed. Ik kan me nog herinneren dat mijn vader voor het eerst huilde. Iets wat ik later nog maar 1x te zien zou krijgen. Sindsdien is hij emotieloos. Ik weet nog hoe er telkens tegen me gezegd werd 'je stelt je aan!' terwijl ik verging van de pijn. Nee, er was niets lichamelijks. Maar er was zoveel psychisch aan de hand. Verder.. Kan ik me niet veel meer herinneren. Ja van de andere filmpjes. Een paar dingen van de afgelopen jaren. Maar ook niet veel. Dat ik naar school ging. Bij wie ik in de pauze stond.Verder niets, denk ik..

reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 138


Verleden
Persoonlijk | 17 Juli 2010 | 02:13:12
Wat een dag zeg..
Het ene na het andere uit mijn verleden komt naar boven.
Films met weet ik het hoeveel verkrachtingen erin.
Verhalen van kennissen over ruzie thuis.

Ik heb zin om me helemaal kapot te snijden, die drang is er de laatste weken telkens meer.
Het is zo lang geleden, de kunst is nu om vol te houden. Waarom is dat zo moeilijk..
Waarom voel ik me zo verschrikkelijk rot de laatste tijd.
Waarom ben ik er voor niemand.
Waarom zijn er maar zo weinig mensen die me begrijpen?

Ik ben zo verschrikkelijk bang..
































Voor mezelf.......
reactie 1 | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 178


Gastloggen
Door: melizzy | | 12 Juli 2010 | 03:00:31
Yeah, dan mag je gastloggen
Dus dat doe je dan, maar ja, wat zet je op een blog die niet van jou is? Sowieso niet iets over jezelf, daar is je eigen blog voor ten slotte. Dus dan kom ik al snel hierop:
 
Incertus is lief!
 
Lieverd, kom op he, je bent sterk. En ja, je zal je mindere dagen hebben, die horen er bij. Als je maar nooit vergeet dat er een licht aan het eind van de tunnel is. Dat achter de wolken de zon schijnt, want na regen komt zonneschijn.. en meer van dat soort cliche opmerkingen. Maar je snapt wat ik bedoel denk ik. Jij komt er wel, zeker weten!! *knuff*
 
Liefs!
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 90


Denkend..
Persoonlijk | 12 Juli 2010 | 00:39:26
Het liefste wil ik nu gewoon dood. Maar.. de vraag is: Durf ik het?  

Update:
Het gaat inmiddels weer wat beter. Helaas blijft die vraag toch een beetje hangen..
Ik vind het zo vervelend dat ik me weer zo down voel, al weet ik dat het tijdelijk is.

Ik ben al mijn vrienden zo dankbaar die me zo lief steunen. Alleen voor hun al zou ik niet mogen opgeven! Ik ga mijn best doen hoor! Dat rotgevoel neem ik maar voor lief.
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 94


Up and down..
Persoonlijk | 10 Juli 2010 | 16:26:18
Ik heb eindelijk de hele nacht door geslapen.. (Met dank aan een hele lieve vriendin..)Daardoor werd het ook allemaal wat helderder en ik kon weer een beetje normaal nadenken. Ik ging weer wat omhoog. Dan kom je bij het oppasadresje en heb je een heel verdrietig kindje omdat zijn beste vriendje (hond) is overleden. Zo zielig! Heb er even met hem overgepraat en merkte dat hij het voor een 3jarige allemaal goed begrijpt.. Weer wat naar beneden dus. Maar niet zoveel naar beneden als dat ik naar boven was gegaan.

Maar dan heb je nog een zusje.. Ik citeer letterlijk: 'Waarom heb je dat nog niet opgeruimd? en dat ? en dat ? Je kan ook niets he! Ruim dit op! Als je het nu niet doet sla ik je! SCHIET OP! '
Dan heb je een nichtje die het allemaal wel stoer vind ofzo..
'Je moet tegen dr zeggen dat ze een dove kutslet is'
'Dove kutslet ik sloop je laptop hoor! Vind je het gek dat we zo tegen je doen? Je zegt niets! Walgelijk kind! Ruim je nagellak op!' Die nagellak had ze daarvoor mogen lenen van mij. Wat een rot kind..

Ga je naar je ma, in de hoop dat zij er iets aan doet.. is het 'ik heb geen zin in dat gezeik hoor'.

Oké, nu dus weer een kilometer omlaag. Kan alleen maar huilen. Wat een waardeloze kutfamilie heb ik zeg!
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 99


Rennen naar zee
Persoonlijk | 09 Juli 2010 | 21:27:04
Ik heb zin om te rennen, heel hard te rennen, overal van weg.. rennen naar de zee.. Zwemmen en dan op mijn dooie gemakje teruglopen. Maar ik kan mijn eigen lichaam niet meer vertrouwen. Als er een beetje stress is zegt mijn lichaam: Gooi dr maar neer. Ik ben bang, bang voor mezelf.
Het is al te laat ook om t gaan, ben minstens 5uur weg en de route is niet veilig genoeg om er midden in de nacht te gaan lopen.

Ik voel me rot zo ontzettend rot..
Wil rust in mijn hoofd..   NUU!
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 101


Nicht..
Persoonlijk | 09 Juli 2010 | 12:40:03
Mijn nicht weet dat ik vandaag met mijn moeder naar de stad zou gaan. Ze weet dat ik vandaag naar de dokter moest. Ze weet dat ik vanavond wél tijd heb, maar de rest van de dag niet tot nauwelijks.

Waarom belt ze dan toch om te vragen of we vanmiddag gaan sporten? Ja, natuurlijk, mevrouwtje vind het geboor thuis zo irritant.. Maar ik heb totaal geen zin in gezelschap. Zeker niet van haar. Moet ze maar wat vaker naar school gaan, dan heeft ze misschien wel wat te doen.. Ze weet toch dat ik het druk heb? Verwacht ze nou dat ik álweer ga zeggen: Ga maar mee? Nou mooi niet! Er is een grens (die ze al vaak genoeg voorbij gaat)!! Ja, je bent familie en ja, mijn familie is nou een maal close. Maar ze is niet mijn vriendin. Ze legt een veel te grote druk op me.

Ik moet me anders voordoen dan dat ik ben bij haar.
Ik moet liegen tegen iedereen, omdat zij mij dingen toevertrouwd die andere niet mogen weten.
Ze steelt en daar wil ik niets mee te maken hebben..
Ik heb een verschrikkelijke hekel aan haar vrienden, die ze doodleuk meeneemt naar mijn huis.
Ik vind het best leuk om af en toe haar eens te zien, natuurlijk. Maar niet elke dag.. En als het aan haar ligt gebeurt dat wel.
Enzovoort enzovoort enzovoort..

Maargoed, ik zie haar straks ook, maar dan is het wél gezellig. Want dat is bij HAAR thuis en dan kan ze me niet vertellen over met wie, hoevaak, waar.. en hoe (walg) ze het gedaan heeft..
(Nadat mams en ik hebben geshopt gaan we op visite bij mijn tante)

xx

reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 92


Letting go..
Persoonlijk | 09 Juli 2010 | 02:47:35
Giving up doesn't always mean you are weak. Sometimes it just means your strong enough to let go.

Ik zoek naar het juiste woord om te beschrijven hoe ik me voel, maar ik kan hem niet vinden. Ik wou dat ik kon huilen, gewoon om me te uiten. Me even te kunnen laten gaan. Maar het lukt niet. Al brand het achter mijn ogen, het komt gewoon niet.

Ik baal van mezelf, ik baal van alles wat ik in mijn leven gedaan heb of eigenlijk vooral niet gedaan heb..

Het ergste van dit alles is dat ik weer lieg. Ik lach, ik doe vrolijk. Oké, ik zeg het eerlijk als ze vragen hoe het gaat. Maar vervolgens plak ik er natuurlijk ook gelijk achteraan: Maar dat komt wel weer goed / Maar dat geeft niet, is zo weer over.

Het is zo'n chaos in mijn hoofd, ik wou dat ik er iets van kon opschrijven. Maar het lukt niet. Op MSN werd me al gevraagd om 1 van de dingen op te noemen die in mijn hoofd rondspoken. Duidelijk iemand die me nog niet goed/lang kent want als het 1 is.. Moet ik kiezen. Maarach, dat kon hij niet weten.

Ik kan niet kiezen! Zeker niet als het zo'n chaos in mijn hoofd is. Maarja..

Bah wat een verschrikkelijk logje weer..


reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 114


Het gaat niet zo lekker
Persoonlijk | 08 Juli 2010 | 21:31:11
Ik heb het helemaal gehad, met alles.. Met iedereen..Zit weer in een enorme dip en niemand die het merkt, niemand die het mag weten.
Vannacht dacht ik weer aan zelfmoord.. Hoe laf ik ben dat ik het nog nooit eerder heb doorgezet. Nu ik weer even 'niets' te doen heb spookt er weer heel veel door mijn hoofd..
Hoe, waar, vertel ik het of niet.. Maar ik wil er niet aan denken. Als ik maar lang genoeg volhoud komt het vanzelf weer goed. Maar de vraag is..

Kan ik nog wel volhouden?...
reageer | bewerk | geef kudos | verstuur | kopieer | bekeken x 87


 

Home   weblog sinds: 2010-07-07

Ontwikkeld door punt.nl en gehost door mijndomein.nl. Problemen met de inhoud van deze log? Klik hier.